Mijn eerste weekje op school zit erop en het was ’n pittig weekje. Op dit moment ben ik zo’n leraar, waar ik als directeur erg boos op zou worden. Zo eentje die de hele dag met zijn werk bezig is. Zo één die het absoluut noodzakelijk vindt om tot in de puntjes voorbereid te zijn. Wat een absolute onzin en trouwens ook helemaal niet volgens de vigerende onderwijs CAO 😉 . Maar natuurlijk heb ik wel een weerwoord voor die directeur; ik ben namelijk aan het ‘investeren’.
Op de allerlaatste dag van de vakantie schrijf ik dit weekverslag. Morgen begin ik op mijn nieuwe school, met mijn nieuwe klasje. Daar heb ik ontzettend veel zin in, maar ik vind het ook razend spannend. Heel gek, maar tijdens de voorbereidingen op dit schooljaar heb ik me regelmatig afgevraagd, of ik het nog wel kan … dat lesgeven aan mijn eigen groepje.
Zoals jullie gemerkt hebben is het vakantie en deze week had ik gewoon een blogblock. Geen zin om te schrijven dus. En eigenlijk heb ik dat nog niet echt. Ik wacht op een beetje inspiratie. Maar dat komt vast wel weer als het normale ritme er weer is. Toch gebeurt er van alles. Terwijl Femke een meidenweekend heeft met Wendy en Ilse, houden Jelle, Sibe en ik een mannenweekend. Een meidenweekend hoef ik niet uit te leggen, toch? Dat betekent dat er een gapend gat geslagen wordt in huishoudpotje. Er moeten namelijk tasjes, schoenen en kettinkjes gekocht worden om de kasten te vullen die daar toch al mee uitpuilen. Een mannenweekend behoeft ook niet veel uitleg, vermoed ik: laat naar bed, boeren en scheten laten als het uitkomt en lekker ongezond eten!
Voor mij maakt het niet uit waar ik op de wereld zit. Als ik vakantie heb, ben ik direct het besef van welke dag het is kwijt. Zeker als het ook nog lekker weer is. Ik breng dan mijn tijd in de buitenlucht door en houd mezelf nauwelijks op de hoogte van het nieuws om me heen. Daar knapt de wereld een stuk van op moet ik zeggen. Een weekje geen journaal en het lijkt alsof alles er een stuk mooier uitziet. Misschien moet het nieuws ook maar eens een paar weken met vakantie.
Het waren vierentwintig heerlijke uren!
Leuk huisje op landgoed ’t Loo. Niet hét landgoed, daar wonen immers al andere (hooggeplaatste) mensen, maar het landgoed van vakantiepark Landal. Dat ligt een paar kilometer noordelijker, bij Oldebroek (door mijn zoons steevast ‘onderbroek’ genoemd). Bij aankomst namen Jelle en Sibe nauwelijks de tijd om het huisje te verkennen, want het was tijd om te gaan genieten! Van …
Zesendertig van de tweeënvijftig weken zitten erop. Weken vol met ludieke, gezonde, sociale, simpele, intellectuele en schier onmogelijke uitdagingen. De meeste uitdagingen hebben echter wat met fietsen te maken. Niet alleen omdat dat het enige is wat dit oude lijf nog aankan, maar vooral omdat er diep in mij een jongetje zit, dat zo heel graag profrenner had willen worden. Dat jongetje zit er al lang en zag zichzelf in de bolletjestrui winnen op de Tourmalet en Alpe d’Huez. Hij sprintte in het groen naar vele etappeoverwinningen en kwam ten slotte in het geel over de Champs Élysées.
Al twee dagen achtereen heb ik niets gepost. Lekker rustig, zullen sommigen van jullie denken. En misschien is het je zelfs helemaal niet opgevallen, maar de laatste keer dat het twee dagen achter elkaar stil bleef op deze website, was begin november 2014, bij de start van m’n challenges. Daarna hield ik jullie (bijna) dagelijks op de hoogte van mijn belevenissen! Maar nu maken mijn trouwste volgers zich zorgen. En terecht! Het gaat namelijk niet goed met me. Eigenlijk kun je wel zeggen dat het heel erg slecht gaat. Ik ben ziek en heb koorts! Mijn huid is gelig van kleur met hier en daar groene vlekken en op sommige plekken ontstaan zelfs rode, ronde bultjes.
Ik donder wel eens van mijn fiets af. Niet omdat ik daar zin in heb, maar als je zoveel fietskilometers maakt met een snelheid die ligt ‘op het randje van wat menselijkerwijs fysiek mogelijk is’, dan gebeuren dat soort dingen nu eenmaal. Natuurlijk ben ik er niet blij mee dat ik op het asfalt beland, maar gelukkig heb ik het er tot nu toe zonder al teveel ‘erg’ vanaf gebracht, zoals men dat zo fraai zegt in België. Er is echter wel wat opvallends aan de hand. Er zit namelijk een patroon in mijn valpartijen!
Er heerst paniek onder mijn Facebook- en Twittervrienden. Ze zijn van slag. De afgelopen maanden namelijk, werden ze iedere ochtend om 6.15 uur gewekt door het vertrouwde bliepje van hun smartphone. En deze week was er ineens de stilte …
Ik schrijf mijn weekverslag heel bewust een dag later, want vandaag was dé dag. Om maar met de deur in huis te vallen: ‘Het mag weer!’ Ik schrijf dit blogje dan ook onder het genot van een kopje koffie met … chocolade!
Wilco's Charity Challenge 