Een paar blogjes terug had ik jullie beloofd, om ook mijn -inmiddels derde- radio interview te posten. Ik heb het mp3’tje dit weekend van ‘de mannen van de radio’ ontvangen. Voor diegene die niet genoeg kunnen krijgen van mijn ‘zachte g’, het gestotter met ‘Uhh’tjes’ en het rap ratelen is hier het resultaat.
Toen ik vrijdag thuiskwam, werd ik onaangenaam verrast met de mededeling dat Jelle tussen de middag moest nablijven op school. Ik hoor nog tot het kleine groepje ouders, dat niet meteen gaat blazen en tieren en op hoge poten naar school stapt, omdat ze vinden dat ‘hun pareltje’ zoiets niet verdient. Maar het is natuurlijk wel even slikken; Jelle die moest nablijven! Hij zal toch niet weer uit zijn slof geschoten zijn en in een dwarse bui niet meer rede vatbaar zijn geweest? Er is niks mis met mijn geheugen en ik weet, dat ik vroeger ook met regelmaat last had van dat soort driftbuien. Natuurlijk lag dat in mijn geval altijd aan de andere kinderen, maar toch.
Het gaat eindelijk gebeuren! Over negentien dagen ga ik me wagen aan een uitdaging, waar ik al heel erg lang naar uitkijk. Sommige ‘echte’ mannen in de penopauze wagen zich aan het behalen van een motorrijbewijs en verwennen zichzelf vervolgens met een helm met heuse kattenstaart. Anderen gebruiken het moment van de midlifecrisis om een boot aan te schaffen, een sabbatical te nemen en de wereld rond te zeilen. En ik doe wat iedere zichzelf respecterende wielerrecreant van boven de veertig een keer gedaan moet hebben in zijn leven: de ‘kale berg’ beklimmen.
Vandaag mocht ik alweer voor de derde keer naar de studio van Omroep Vlaardingen om de voortgang van mijn 52 uitdagingen te bespreken. Ik ken de mensen achter de microfoon ondertussen al wat beter en het praatje voor en na het interview is ondertussen al net zo leuk en vertrouwd, als het interview zelf. De mannen in die studio zitten met hun ‘radiohoofden’, de hele dag achter de draaitafel en de microfoon. De jaloezieën zijn standaard dicht. De reden daarvoor zal vast te maken hebben met ‘opdringerige fans’, die zich dan van buitenaf met de uitzending gaan bemoeien.
Drie dagen na de halve marathon van Rotterdam is de fysieke en mentale pijn uit mijn lijf en heb ik me in een impulsieve bui alweer opgegeven voor de volgende uitdaging. Op zondag 20 september 2015 is namelijk de Dam tot Damloop. Tien Engelse mijlen (16,1 km) lopen tussen AmsterDAM en ZaanDAM. Right To Play is het officiële goede doel bij dit evenement en ja, dan is het schier onmogelijk voor me om daar ‘nee’ tegen te zeggen.
‘Ik snap het niet papa? Ik doe het precies zoals meester Jan het zegt, maar het gaat steeds fout.’ De zin komt er hortend en stotend en met veel tranen uit. Jelle oefent hard op de computer voor zijn verkeersexamen. Hij voert voor de zoveelste keer de -in zijn ogen goede- antwoorden in, maar de computer blijft het iedere keer afkeuren.
Ik word herboren wakker, zwevend op de roem van gisteren. Veer op uit mijn bed, als een jonge God. Sla de gordijnen open en kijk trots de wereld in, die ik de dag ervoor genadeloos heb verslagen … Hoe schril kan het contrast met de werkelijkheid zijn? Mijn botten kraken, mijn spieren zijn kort en stram. Met veel gemopper en gesteun duw ik het dekbed van me af en rol ik uit m’n bed. De gordijnen laat ik voor wat ze zijn en sleur mezelf de douche in. Ik kan maar aan één ding denken: hoe krijg ik die spierpijn uit mijn lijf?
Het is zes uur als de wekker gaat. Ik ben de avond ervoor extra vroeg naar bed gegaan, maar toch draai ik me nog even om. Vandaag is het de dag van de (halve) marathon en ik kan elke minuut rust gebruiken. Die rust past perfect in de rest van mijn voorbereidingen. Zoals de trouwe volgers van mijn blog weten, hou ik er -als het om halve marathons gaat- een bijzondere aanpak op na. De maanden voorafgaand aan zo’n grote loop, doe ik zo weinig mogelijk te voet, mijn vochtgehalte houd ik op peil met veel koffie drinken en ik volg een streng koolhydraatrijk dieet met als belangrijkste ingrediënt: chocolade.
Ik sta alweer een week of drie aan de andere kant van de CAO Primair Onderwijs en merk dat de gesprekken die daar in de ‘wandelgangen’ over gaan me nog steeds boeien. Ik vind het sowieso leuk om ‘beschouwend’ naar onderwijs te kijken. Dat wordt me overigens niet altijd in dank afgenomen. Zeker niet als ik erg ‘uitgesproken’ ben over mijn idealen. Voor sommigen lijken die namelijk ver van de realiteit te liggen en soms zelfs conflicterend te zijn. Toch wil ik me niet, zonder kritisch na te denken, in de richting van de massa laten duwen.
Wilco's Charity Challenge 