Heel gewoon gebleven

‘… en Kannekens krijgt de bal van Krol. Passeert Larossa in één vloeiende beweging. Hij laat Passarella als aan de grond genageld staan. Het veld ligt open. De pass naar Rensenbrink, het wordt een één tweetje … Kannekens legt aan en …. JAAAAH … 1-2! Vlak voor tijd! Dit kan niet meer mis gaan, mensen. Vier jaar na het debacle van ’74 in München gaat het ze toch lukken, Oranje wordt wereldkampioen, door een schitterend doelpunt van ….’

‘Wilco, Wilco, WILCO … wakker worden, je moet naar school!’

2262812-620-409 Lees verder

Media BOM

Ja … het is gelukt! In twaalf provincies een tocht maken van meer dan tweehonderd kilometer lang … op de fiets welteverstaan. Met deze tochten alleen, heb ik al meer dan 2600 kilometer door Nederland afgelegd. Maar alles bij elkaar zit ik al ruim boven de 9500 fietskilometers in een jaar. In elke provincie heb ik gemiddeld een kilo lichaamsgewicht achter gelaten en per tocht een leuk bedrag gedoneerd aan Right To Play. Dus iedereen is blij!

2015-10-17 10.35.15 Lees verder

Groots, met een zacht G

Het is zondagmiddag … ‘vaderdag zondagmiddag’ welteverstaan. De ochtend ervoor was gevuld met het innen van cadeautjes. Mijn kinderen verwenden me op de belangrijkste dag van het jaar met een lekker luchtje, chocolade en een zelfgemaakte parkeerkaart. Over dat laatste zal ik binnenkort nog bloggen, want daar zit een verhaaltje aan vast. Voor ontbijt op bed was helaas geen tijd, want Jelle moest sporten en ondergetekende nog 32 rapporten schrijven.

chocolade Lees verder

Smeekbede

Mijn 52 uitdagingen gaan deze week opnieuw de ether in. Bij het terugluisteren van het vorige radio interview, kwam ik erachter hoe vaak ik ‘uhh‘ zeg en hoe snel ik daadwerkelijk praat. Dat bezorgde me een dubbel gevoel. Enerzijds vulde het me met trots, omdat ik weet dat ik nóg sneller denk, dan dat ik praat. Anderzijds lukte het me niet om zonder schaamrood op de wangen, naar mijn eigen gebrabbel te luisteren. Dat vroeg om een stevige reflectie en een dito aanpak.

OV Lees verder

Joewtjoeppur©

Ik werd vanmorgen wakker met de geweldige constatering dat het aandeel ‘Wilco Kannekens’ enorm gestegen is. Mijn marktwaarde zal de AEX vandaag weer uit het slop halen en de koers naar de magische 500 punten grens pushen. Elke Euro die ik ooit in mezelf gestoken heb, is een spreekwoordelijke Daalder waard. Alhoewel ik me direct besef dat een Daalder één gulden en vijftig cent (27 Belgische Frank) waard is, dus minder dan een Euro … maar het bekt zo lekker!

Daalder Lees verder

Het VOORzetsel en de suggestieve kracht van de media

Het is niet de eerste keer dat ik me druk maak over de rol die journalisten en media spelen, maar vandaag ben ik zelf het ‘slachtoffer’ geworden. Op pagina 3 van Dichtbij (editie Waterweg; 25-2-2015) staat een artikel over mijn actie. Althans, daar ging het telefonisch interview over, dat ik afgelopen maandag had met de betreffende verslaggever.

website Dichtbij Lees verder

Zeg eens “Uhh”

Vanaf woensdag is er een aantal dagen een radio interview te horen op Omroep Vlaardingen. Het onderstaande interview is de eerste in een reeks. Ik mag tot het einde van mijn actie elke maand terugkomen in de studio, om over de vorderingen van mijn actie te vertellen. Ik hoop met meer ervaring wat minder snel te praten en natuurlijk … minder “Uhh” te zeggen.

OV 1 OV 2 OV 3

groet, Wilco

Geheugenverlies

Gisteren was er een item bij het NOS journaal, dat TV bedrijven op YouTube-sterren azen. Omdat de jeugd van tegenwoordig geen TV meer kijkt, is er klaarblijkelijk meer geld te verdienen met figuren als Enzo Knol. En het is echt zo, mijn twee zoons zijn idolaat van hem en kijken dagelijks naar zijn Vlogs. Toen ik zes jaar oud was, wilde ik gewoon nog astronaut worden. Het is dat André me voor was trouwens, anders had ik die droom zeker waargemaakt. Maar vraag je aan Sibe wat hij wil worden als hij groot is, dan antwoordt hij met ‘Joewtjoeper’!

Enzo Knol Lees verder

Met hoofdletters AD van … AanDacht

Het is woensdag 18 februari tegen het einde van de ochtend. Ik bestel twee koffie bij café De Waal in het centrum van Vlaardingen. Tegenover me zit een journaliste. Ik schat Lisa voor in de twintig. De dag ervoor had ze me gebeld, terwijl ik op mijn fiets tegen de wind in aan het ploeteren was tussen Gouda en Bodegraven. ‘Ik wil graag een interview met u houden over uw challenges voor in het Algemeen Dagblad.’, zei ze met een Belgische tongval. Ik kon mijn fiets met moeite de zachte berm insturen, waar ik abrupt tot stilstand kwam. Met mijn schoenen in de modder, maakte ik een afspraak voor de volgende dag.  Lees verder