BN’er

Ik vond het best een gewaagde uitdaging toen ik ‘m bedacht.

Uitdaging 17: Ontmoet vijf bekende Nederlanders en vertel hen over mijn uitdagingen.

Maar week 16 is nog maar nauwelijks afgerond en ik kan jullie nu al met gepaste trots vertellen, dat het me gelukt is. Natuurlijk helpt het, als je zelf op televisie geweest bent. Gisteren hoorde ik een collega vrijwilliger van Right To Play daarover zeggen, dat de camera dan toch eerder op je gericht is … en dat is een waarheid als een koe. Sinds mijn overweldigende tv-debuut, een paar weken geleden, gaan deuren open, waar ze eerder gesloten bleven, rolt men de loper uit en lijkt het alsof alles een beetje mijn kant opvalt. 😉

 

Lees verder

Heel gewoon gebleven

‘… en Kannekens krijgt de bal van Krol. Passeert Larossa in één vloeiende beweging. Hij laat Passarella als aan de grond genageld staan. Het veld ligt open. De pass naar Rensenbrink, het wordt een één tweetje … Kannekens legt aan en …. JAAAAH … 1-2! Vlak voor tijd! Dit kan niet meer mis gaan, mensen. Vier jaar na het debacle van ’74 in München gaat het ze toch lukken, Oranje wordt wereldkampioen, door een schitterend doelpunt van ….’

‘Wilco, Wilco, WILCO … wakker worden, je moet naar school!’

2262812-620-409 Lees verder

Voorspelbaar

‘Hoi Wilco, met Philo … redacteur van het televisieprogramma Koffietijd. Ik heb een paar vragen, komt het uit dat ik je nu even bel?’

‘Natuurlijk Philo, ik verwachtte je telefoontje al.’

‘We hebben van Right To Play begrepen dat je een enthousiaste vrijwilliger bent voor die organisatie. Nu willen je vragen of je op 7 maart aanstaande beschikbaar bent en deel wilt nemen aan een item over vrijwilligerswerk bij Koffietijd. Heb je 7 maart …’

koffietijd 2.jpg Lees verder

Kop in het zand

Exact drie maanden geleden zet ik in mijn digitale agenda een kruis door het weekend van 28 en 29 maart 2015. Het is dan nog hartje winter en ben net glibberend naar Apeldoorn gereden om daar voor Right To Play aanwezig te zijn bij het NK baanwielrennen. Op de eerste dag van dat evenement ontmoet ik een andere vrijwilliger die me vertelt, dat ze uit Rotterdam komt en als organisator van het International Erasmus Volley Tournament best kan regelen dat Right To Play ook daar als goed doel aanwezig kan zijn.

IT15 Lees verder

Homerun

Op zondagochtend 15 maart gaat om zeven uur de wekker. Vandaag mag ik naar Noord-Holland, om daar bij de nationale honk- en softbal clinic Right To Play onder de aandacht te brengen. Mijn ochtendritueel is nooit heel spectaculair -douchen, aankleden en eten- dus om tien voor half acht zit ik in de auto. Ik toets Nieuw-Vennep in op mijn telefoon en kom tot de ontdekking dat dit kleine, vierkant afgebakend Nederland onder Hoofddorp en dus de rook van Schiphol ligt.

NBSC 1NBSC 2 Lees verder

Lieve Marianne …

Het is al een hele tijd een vurige wens geweest van me, om een blog met deze titel te beginnen. Ik weet dat de woorden “Lieve Marianne…” bij de start van een column eigenlijk toebehoren aan de onnavolgbare Peter Heerschop, die iedere vrijdagochtend rond 9.45 uur in sneltreinvaart de week afsluit met zijn humoristische kijk op de wereld in het radiofeuilleton “Evers staat op”. Maar vandaag pik ik zijn ‘aftrap’ even. Ik zag nergens een ® of © staan achter deze woorden, dus ik heb ‘m ook niet gevraagd of het mocht. Waarom ik zo begin, zal verderop wel duidelijk worden, maar laat ik voorop stellen dat ik niet pretendeer, dat ik op vergelijkbare wijze de week ga afsluiten. Dat lukt me niet en zou sowieso vreemd zijn op een dinsdag. Maar ik wil wel (op mijn manier dan maar) een samenvatting geven van de NK baanwielrennen, waar ik als vrijwilliger van Right To Play, mocht assisteren. Lees verder

Game, Set and Match … Right To Play

Ik dacht dat het tennisseizoen in december allang voorbij was, maar ik moet dan ook bekennen, dat ik echt uit een ander tijdperk kom, dan de huidige Nederlandse tennistalenten. Ik ben zo’n beetje verwekt in de tijd dat Tom Okker, met z’n houten Dunlop racket inclusief strak gespannen kattendarmen zijn successen boekte op het heilige gras van Wimbledon. Zelf heb ik op 12 jarige leeftijd ook een blauwe maandag getennist en niet eens onverdienstelijk mag ik wel zeggen. Maar toen ik een klein beetje door leek te breken, las ik in een tijdschrift over een ruim twee jaar jonger ventje, die iedereen van de baan sloeg. Ik heb toen besloten om Richard Krajicek ruim baan te geven en ben op basketbal gegaan. Lees verder