Ik schaam me een beetje.
De wereld staat in de fik.
Verschrikkelijke beelden uit Tunesië, Frankrijk, Koeweit en Syrië knallen via de televisie mijn huiskamer in.
De wereld verdrinkt.
Bootvluchtelingen die de oversteek wagen op zoek naar een menswaardig bestaan.
De wereld stikt.
Opgesloten in vrachtwagens van de kliffen van Calais, naar God weet waar.
De wereld kijkt weg.
Stijfkoppige politici laten een compleet land (inclusief bevolking) in de steek, bang om electoraat te verliezen.
groet, Wilco
Ik donder wel eens van mijn fiets af. Niet omdat ik daar zin in heb, maar als je zoveel fietskilometers maakt met een snelheid die ligt ‘op het randje van wat menselijkerwijs fysiek mogelijk is’, dan gebeuren dat soort dingen nu eenmaal. Natuurlijk ben ik er niet blij mee dat ik op het asfalt beland, maar gelukkig heb ik het er tot nu toe zonder al teveel ‘erg’ vanaf gebracht, zoals men dat zo fraai zegt in België. Er is echter wel wat opvallends aan de hand. Er zit namelijk een patroon in mijn valpartijen!
Het zonnetje schijnt dus waarom niet: ‘Vandaag is de gymles buiten!’
De fietsen in het rek en de tassen tegen het hek. Ik denk nog even aan afspraken maken, maar dat is helemaal niet nodig. De bal gewoon het veld in gooien en sneller dan ik had kunnen voorbereiden zijn de teams gemaakt; jongens tegen de meiden!
Net als ik de loftrompet wil steken over de politie in Nederland, verzinnen ze het om hun acties kracht bij te zetten door tweede etappe in de Tour te dwarsbomen. Ik ben niet zo van staken of soortgelijke acties. Maar als mijn geliefde Tour de France daar ook nog eens de dupe van is, raakt me dat extra. Alsof La Grande Boucle in de afgelopen jaren nog niet genoeg ‘geplaagd’ is.
Het is zondagmiddag … ‘vaderdag zondagmiddag’ welteverstaan. De ochtend ervoor was gevuld met het innen van cadeautjes. Mijn kinderen verwenden me op de belangrijkste dag van het jaar met een lekker luchtje, chocolade en een zelfgemaakte parkeerkaart. Over dat laatste zal ik binnenkort nog bloggen, want daar zit een verhaaltje aan vast. Voor ontbijt op bed was helaas geen tijd, want Jelle moest sporten en ondergetekende nog 32 rapporten schrijven.
Er heerst paniek onder mijn Facebook- en Twittervrienden. Ze zijn van slag. De afgelopen maanden namelijk, werden ze iedere ochtend om 6.15 uur gewekt door het vertrouwde bliepje van hun smartphone. En deze week was er ineens de stilte …
Het is woensdagavond … drie dagen na één van de langste weken uit mijn leven. Het cacaogehalte in mijn lijf is ondertussen weer behoorlijk op peil en de ergste ontwenningsverschijnselen zijn zo goed als verdwenen. Zo ben ik weer redelijk normaal aanspreekbaar, is de zenuwtrek in mijn nek bijna weg en het compulsief aan de pot chocoladepasta ruiken zo goed als verdwenen. Ik kan wel zeggen dat het weer best goed gaat met me.
Wilco's Charity Challenge 