Beter en half ei, dan een lege … (d)(k)op!

Het is dinsdagmiddag 31 maart en ik sta in de keuken 34 eieren te koken. Is dit de voorbereiding van een 1 april grap, waarbij ik stiekem naar Barneveld rijd en in de eerste de beste plofkip legbatterij de ‘vers’ gelegde eieren vervang voor gekookte exemplaren? Laat ik dat maar niet doen. Ik heb in die regionen bij een vossenjacht al eens verkleed als kip rondgelopen. Dat werd een soort eenmans … uhh eenkipsactie tegen plofkippen. De plaatselijke poelier was echter niet gecharmeerd van mijn protestleuzen bij zijn gebraden ‘chickies’ en wilde me hoogstpersoonlijk aan ’t spit te rijgen. Ik heb als een kip zonder kop door het centrum moeten lopen om het vege lijf redden.

34 eieren Lees verder

Smeekbede

Mijn 52 uitdagingen gaan deze week opnieuw de ether in. Bij het terugluisteren van het vorige radio interview, kwam ik erachter hoe vaak ik ‘uhh‘ zeg en hoe snel ik daadwerkelijk praat. Dat bezorgde me een dubbel gevoel. Enerzijds vulde het me met trots, omdat ik weet dat ik nóg sneller denk, dan dat ik praat. Anderzijds lukte het me niet om zonder schaamrood op de wangen, naar mijn eigen gebrabbel te luisteren. Dat vroeg om een stevige reflectie en een dito aanpak.

OV Lees verder

Kop in het zand

Exact drie maanden geleden zet ik in mijn digitale agenda een kruis door het weekend van 28 en 29 maart 2015. Het is dan nog hartje winter en ben net glibberend naar Apeldoorn gereden om daar voor Right To Play aanwezig te zijn bij het NK baanwielrennen. Op de eerste dag van dat evenement ontmoet ik een andere vrijwilliger die me vertelt, dat ze uit Rotterdam komt en als organisator van het International Erasmus Volley Tournament best kan regelen dat Right To Play ook daar als goed doel aanwezig kan zijn.

IT15 Lees verder

Balans

Het was me een weekje wel. Deze week geen provincietocht, maar hard werken en zweten voor de klas. Wil niet zeggen dat ik helemaal geen kilometers gemaakt heb hoor, integendeel. Zondag naar Eindhoven, naar de verjaardag van mama en drie keer op en neer naar Capelle aan den IJssel, dus bij elkaar 269 kilometer in de benen. Voldoende om op schema te komen. Ik heb nog 31 weken de tijd om 5300 kilometer te fietsen dus … nog iets meer dan 170 kilometer per week. Dat moet te doen zijn.

Op het moment dat ik dit typ, heb ik even een ‘rustmomentje’ tijdens het International Volleyball Tournament, dat plaatsvindt op de Erasmus Universiteit. Vandaag en morgen verkoop ik merchandise voor Right To Play en vertel mensen over het goede werk van deze organisatie. Maar goed, mijn weekverslag moet ook gemaakt worden, dus maar even tussendoor achter mijn laptopje.

Erasmus Lees verder

Een Groep Acht-Baan

Ik heb wat met woorden … en dan kan het geen toeval zijn, dat als ik een baan in groep acht vind, die aanvoelt als een achtbaan. Deze week kreeg ik een gratis rit in een achtbaan die ik nog niet kende. Het werd een week vol:

pieken
dalen
loopings
kurkentrekkers
versnellen
en vertragen

achtbaan Lees verder

De klas op z’n cup zetten

Ik werk nu op de cup af, drie dagen in groep 8 van De Contrabas. Ik kan dus wel zeggen dat de cup eraf is. Het was wel wennen hoor. Met name het vroege opstaan. Het afgelopen jaar ben ik namelijk een beetje een (uit)slaapcup geworden. Maar nu mijn wekker weer dagelijks op half zes staat, heb ik echt wel een cup koffie en een fietstochtje van een kilometer of 25 nodig, om wakker te worden.

half 6 Lees verder

Karamel met zeezout (in 300 woorden)

Ik hou het kort, vandaag. Ik ben namelijk leeg en vol tegelijk.
Koud en warm
Boos en gelukkig
Toe aan blues en Guus
Aan zout en zoet
Dat is ook de reden dat ik bij mijn koffie nu een reep vol tegenstellingen eet. Tony’s chocolonely; karamel met zeezout. Wat een uitvinding en onmogelijk in gelijke stukjes te verdelen.

Tony's Lees verder

Geen woorden, maar daden!

Na een nacht van volledig doorslapen (mijn aanpak werkte dus), sta ik om half acht voor Basisschool De Contrabas in Capelle aan den IJssel. Dit is de plek waar ik de komende weken aan de slag ga, als meester van groep acht. Ik ben natuurlijk veel te vroeg, maar beter een uur te vroeg dan een minuut te laat zeg ik altijd. Bovendien had ik zo ook nog tijd om wat handjes te geven links en rechts en mezelf voor te stellen aan collega’s.

onderweg Lees verder

The Day Before …

Ik heb er eigenlijk altijd wel ‘last’ van gehad. Het ‘spanning voor de wedstrijd’ gevoel. Vroeger had ik het voor een judo, tennis- of basketbalwedstrijd. Maar op school ook bij tentamens, of examens. Niet vervelend hoor, maar gewoon dat gevoel, dat er iets bijzonders staat te gebeuren. En met iets meer adrenaline in mijn lijf dan normaal, stuiterde ik dan nog meer dan ik al deed. En dat leidde eigenlijk steevast tot een slapeloze nacht.

keep-calm-and-just-sleep Lees verder

Wat je belooft …

Terwijl het zonnetje buiten hard zijn best doet om van deze eerste, officiële lentedag een feestje te maken en de wolken ook graag aanwezig zijn op dat partijtje, beschouw ik deze tumultueuze week. Eerst maar eens een bakje koffie zetten trouwens, dan kan ik beter nadenken! Zo, hiermee moet het gaan lukken.

koffie Lees verder