SH*T!

Nog een laatste check: de broodtrommels zitten in de tas, twee opgepoetste appeltjes, want het is fruitdag, bij Sibe z’n gymkleren, bij Jelle zijn huiswerkmap en natuurlijk sleutels en een telefoon. Sibe heeft zijn kleren goed aan, Jelle redelijk. Ik weet niet wat dat is met zijn broekzakken, maar die kruipen bij hem altijd binnenste buiten en omhoog. Ik vertel hem dat hij zo net een olifantje lijkt; twee oren aan de zijkant en een slurfje voorop, maar dat deert hem niks. Bij Sibe zitten er nog wat witte vegen op z’n wang, dus hij heeft een poging gedaan zijn tanden te poetsen. De haren allebei in een kuif vandaag, want dat gaat het snelst. Terwijl zij hun schoenen aantrekken en jassen aandoen, check ik mijn tas. Zes krentenbollen, vier muesli repen, twee gevulde bidons met water, twee extra binnenbanden, mijn telefoon, gps, geld, sleutels, externe oplader … we kunnen de deur uit.  Lees verder

Tijd voor een verzetje

Het belooft een lekkere dag vol met ‘niks’ te worden. Zo één tussen twee trainingsinspanningen in. Een dag dat je de benen stil moet houden, om op een optimale manier gebruik te maken van de supercompensatie. Dus als iedereen naar school en het werk is, maak ik voor mezelf een lekkere ‘George Clooney’ koffie en neem een extra groot stuk chocolade.

Ik scrol wat door mijn Facebook en concludeer dat mijn carnaval vierende familieleden en bekenden uit Brabant ondertussen niet meer weten welke dag het is. Ik wel, het is maandag, dus ‘papadag’. Nu is tegenwoordig bijna elke dag ‘papadag’, maar op maandag betekent het brengen-halen-brengen-halen-zwemles-koken-afwassen-atletiek en bloggen. Maar tussendoor is er het heerlijke niets doen.  Lees verder

Wat is jouw handicap?

Zwetend en puffend kom ik om half tien in de ochtend aan bij Golfbaan Delfland. Alsof het zo getimed was, draait Femke’s rode Peugeot ook het terrein op. Jelle zit op de bijrijdersstoel en zwaait fanatiek als hij me ziet. Sibe drukt zijn neus tegen het raam en moedigt me aan, zodat ik het laatste stukje van de twaalf kilometer ook volhoud. Een uurtje daarvoor ben ik vertrokken van huis. Met de zon die volop schijnt en een graadje of vier is het prima weer om te rennen. Dus sportkleren aan, de paden op en tussen het water en de weilanden Midden-Delfland in.  Lees verder

ADHD

De afkorting in de titel van dit blogje staat gebruikelijk voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder, wat zoveel inhoudt als concentratieproblemen door rusteloosheid. Ik heb vandaag echter geen last van een verhoogd energieniveau, integendeel. Ik kom ernstig energie tekort. Zo hik ik bijvoorbeeld al de hele dag tegen het schrijven van dit blogje aan. Ook van m’n voorgenomen rondje rennen is niks gekomen. Ik dacht nog even, dat een flinke reep chocola, in combinatie met wat goede prestaties van de Nederlanders bij het schaatsen me wat energie zou opleveren, maar ik had een extra reep nodig om de teleurstellingen te verwerken.

chocolade Lees verder

Ongeluksgetal

Roep ik het onheil over me af, als ik juist vandaag iets ga schrijven over het getal dertien? De beste manier om daar achter te komen, is door het gewoon maar te doen. Mocht me vandaag iets vreselijks overkomen, dan is voor mij dat bewijs geleverd. Dertien is namelijk niet zomaar een getal. Dertien is een kwart van mijn challenges, het aantal letters in de titel van deze blog, een priemgetal, een meter bierflesjes, te gewoon voor een dozijn, het achtste getal in de reeks van Fibonacci en voor mensen met Triskaidekafobie iets om bang van te worden. Er is gewoon iets met dertien.

1 meter bier Lees verder

Mens sana in corpore sano

Bekende grote filosofen als Plato en Aristoteles speculeerden over een menselijke ziel die voor intelligentie zou zorgen en die gescheiden was van het lichaam; het dualisme. Descartes verfijnde hun denken en beschreef hoe de input van alle zintuigen samenkomen in de epifyse; de plek waar de hersenen en de geest elkaar zouden raken. In dit ‘epistel’ geen wetenschappelijk onderbouwd verhaal, maar gewoon wat losse flarden die de oude, dualistische denkers in ieder geval geen ongelijk geven.

Platoaristoteles Lees verder

Gewoon lief … niet verliefd!

‘Papa, kijk eens wat ik heb.’ Mijn jongste zoon houdt zijn twee handen zorgvuldig, als kommetjes op elkaar. Een beetje zoals je een vlinder vasthoudt, zonder dat je zijn vleugels wilt beschadigen. Voorzichtig kijk ik door de opening, die hij tussen zijn twee handen laat, maar kan niks zien. ‘Ik weet het niet!’, zeg ik. Langzaam opent hij zijn twee knuistjes en neemt het kleine rode hartje tussen zijn vingers, alsof het een 24-karaats diamantje is. ‘Wow, een hartje, wat mooi! Heb je die van de juf gekregen?’

hartje Lees verder

Op een dag weet je het …

Op de sportacademie in Tilburg werd het mij in 1986 al door m’n leraar pedagogiek, de heer Büchner, ingepeperd. Opvoeding moet leiden tot zedelijke, zelfverantwoordelijke zelfbepaling en een constructief deelgenootschap in de maatschappij (Beknopte Theoretische Pedagogiek van Martinus Jan Langeveld). Die ‘blauwe bijbel’ droeg ik van mijn zestiende tot mijn afstuderen bij me. Ik legde hem onder mijn kussen in de hoop dat de woorden ’s nachts op magische wijze in mijn hoofd zouden blijven hangen. En … warempel het lijkt te hebben geholpen, ik ken ze nog steeds.

Buchner  BTPMJ Langeveld Lees verder

Lees dit niet … geheim/classified!

Dit blogje is alleen bestemd voor mensen, die van mij persoonlijk bericht hebben gekregen om het te lezen. Als je dat bericht niet gekregen hebt, lees het dan niet!

secret Lees verder