Het is woensdag 18 februari tegen het einde van de ochtend. Ik bestel twee koffie bij café De Waal in het centrum van Vlaardingen. Tegenover me zit een journaliste. Ik schat Lisa voor in de twintig. De dag ervoor had ze me gebeld, terwijl ik op mijn fiets tegen de wind in aan het ploeteren was tussen Gouda en Bodegraven. ‘Ik wil graag een interview met u houden over uw challenges voor in het Algemeen Dagblad.’, zei ze met een Belgische tongval. Ik kon mijn fiets met moeite de zachte berm insturen, waar ik abrupt tot stilstand kwam. Met mijn schoenen in de modder, maakte ik een afspraak voor de volgende dag. Lees verder
Tagarchief: Challenge
ADHD
De afkorting in de titel van dit blogje staat gebruikelijk voor Attention Deficit Hyperactivity Disorder, wat zoveel inhoudt als concentratieproblemen door rusteloosheid. Ik heb vandaag echter geen last van een verhoogd energieniveau, integendeel. Ik kom ernstig energie tekort. Zo hik ik bijvoorbeeld al de hele dag tegen het schrijven van dit blogje aan. Ook van m’n voorgenomen rondje rennen is niks gekomen. Ik dacht nog even, dat een flinke reep chocola, in combinatie met wat goede prestaties van de Nederlanders bij het schaatsen me wat energie zou opleveren, maar ik had een extra reep nodig om de teleurstellingen te verwerken.
New rules please!
Is het toegestaan om tijdens het spel de regels te veranderen?
Je zou zeggen van niet, tot je tegen één van mijn kinderen een potje hebt gedamd. Dat begint al met het opstellen van de stenen. Bij een ‘normaal spel’ plaats je twintig stenen op de donker gekleurde vakjes. Bij de kinderversie die wij hebben, speel je met twaalf stenen. Althans, als je de beschikking hebt over twaalf stenen. Want in de Bermuda driehoek van ons huis verdwijnen voorwerpen op miraculeuze wijze. Je zou in zo’n geval zeggen, dat je het kunt aanvullen met dropjes en/of pepermuntjes. Maar omdat onze zoons exact weten dat er meer witte stenen zijn, mag ik altijd met zwart beginnen. Waarbij ze me nog aanmoedigen met de gevleugelde woorden: ‘Wit begint, zwart wint … echt niet!’
Durven en doen!
“Kinderen hebben sinds 1989 het recht op spelen … dus spelen jullie!”, met die woorden joeg ik vanmorgen mijn jongens (ruim een half uur voor de zoemer ging) met een bal het schoolplein op. Ze vinden voetballen heerlijk en waren al lang blij, dat ik geen kus op het plein gaf waar al hun vrienden bij stonden! Dat is namelijk echt voor schut, als je 6 of 10 jaar bent. Dus was het geen enkel probleem dat ze wat eerder waren.
Ik had om negen uur een afspraak op het kantoor van Right To Play en voelde me enigszins opgejaagd. Maar gelukkig was het niet druk op de weg en met het zonnetje dat vrolijk doorbrak in de Hofstad en de opbeurende spandoeken, werd ik al snel rustig. Natuurlijk was ik ruim op tijd in Den Haag. Iets wat overigens niet iedereen kon zeggen, want het was nog behoorlijk donker in ’t Torentje. Maar Mark zal wel flexibele werktijden hebben, net als ik. Lees verder
De Pabo studenten een beetje op weg helpen …
De studenten van PABO Den Bosch gaan in 5 dagen tijd een eigen challenge bedenken, hem uitvoeren EN zich daarmee laten sponsoren voor het goede doel: Right To Play. Bij het bedenken van deze opdracht voor deze studenten heb ik me niet beseft, wat voor immense druk dat legt op het creatieve deel van het brein. De rechter hersenhelften van de leerkrachten in opleiding draaien op dit moment overuren. Ik wil natuurlijk voorkomen dat iemand dat deel van zijn verstandelijke vermogens verzwikt, of erger nog, dat mijn opdracht ervoor zorgt dat het linkerdeel van het verstand tijdelijk op non actief wordt gezet. Vandaar deze korte blog met … mogelijke ideeën. Lees verder
Brabantse feestjes
Op de Pabo in Den Bosch wordt jaarlijks onder de bezielende leiding van mijn oud-collega Michel van Ingen een Kerstviering georganiseerd, waaraan een goed doel wordt gekoppeld. Noem het toeval of niet, maar toen hij op zoek ging naar een goed doel voor dit jaar, kwam er, volgens zijn eigen zeggen, een tweet van ondergetekende voorbij waarin ik schreef dat ik me ging inzetten voor Right To Play. Voor hem een reden om in de telefoon te klimmen en me te vragen of ik zin had in een Kerstfeestje diep in ’t Brabantse land! Lees verder
Charity Challenge
OVER MIJ
Mijn naam is Wilco Kannekens en ben iemand die zijn hele leven al van uitdagingen, sport, reizen, het onbekende en “in het diepe springen” houdt. Na lange tijd als leerkracht in het onderwijs te hebben gewerkt en later ook als directeur, heb ik besloten om het roer om te gooien. Ik wil kijken of het me lukt om de wereld echt een beetje mooier te maken. Ik heb mijn betaalde baan (voorlopig) opgezegd en werk nu als enthousiaste vrijwilliger voor Right To Play. Lees verder



