Weersverwachting voor woensdag 11 maart: zonnig en droog, temperaturen oplopend tot 13 graden met een matige oostenwind.
Maandelijks archief: maart 2015
Level één
‘Vader van Sibe, heeft u volgende week tijd voor een gesprekje over uw zoontje?’ De juf van school spreekt me met een bezorgde blik aan. ‘Volgende week geven we namelijk de rapporten mee en er is iets waar ik graag met u over wil praten.’ Ik antwoord dat het prima is, maar dat ik ook wel nu kan. De juf zegt dat ze het liever een weekje later heeft, want dan kan de andere juf er ook bij zijn. Ik vraag nog wel waar het over gaat en of ik iets kan voorbereiden voor het gesprek. ‘Nee hoor, u hoeft niets voor te bereiden, het gaat over zijn gedrag.’
Utrecht; over de Heuvelrug en terug
Aanstaande woensdag (11 maart 2015) staat alweer mijn derde provincietocht op het programma. Dit keer ben ik van plan om ruim 200 kilometer in de provincie Utrecht te gaan fietsen. Op het eerste gezicht leek het me lastig om zo’n afstand in onze kleinste provincie te proppen, maar het is me toch gelukt.
Twee woorden, negen letters!
‘Twee woorden, negen letters, duurt lang?’
Terwijl hij op de I-pad op de bank aan het spelen is, floepen de woorden uit Sibes mond. Ik ben verzonken in een blogje en heb niet in de gaten, dat er om mijn aandacht gevraagd wordt. Na een paar seconden wordt de vraag ietwat geïrriteerd herhaald: ‘Papaaa, twee woorden, negen letters, duurt lang?’
Ik ruk me los van de woorden op het scherm en vraag aan Sibe wat hij zegt. Hij kijkt me enigszins verwijtend aan en onder een diepe zucht, herhaalt voor de derde keer de vraag. Terwijl ik me afvraag van wie hij al die ongeduldigheid heeft geërfd, denk ik na over zijn raadsel.
‘Twee woorden, negen letters, duurt lang?’
HELP!
De provinciale verkiezingen staan voor de deur, dus de media proberen ons weer naar het stemlokaal te lokken. Dat leek me een goed moment, om in de ‘stemming’ te komen voor een echt interessante verkiezing: ‘Welk (laatste) goede doel verdient mijn steun en aandacht?’
Koninklijk ontvangst
Op woensdag 4 maart heb ik een afspraak op het hoofdkantoor van Right To Play. Ik mag daar mijn licht laten schijnen over een trainersmanual, die gebruikt wordt voor Landal GreenParks. Ik moet zeggen dat ik altijd zeer hartelijk word ontvangen, maar deze keer pakken ze wel bijzonder groots uit.
Zoals gebruikelijk ben ik veel te vroeg voor mijn afspraak, dus neem me in de auto al voor een wandelingetje te gaan maken door de Hofstad. Plein 1813, waar ik normaal mijn roestige Peugeot parkeer, staat echter ramvol politiewagens met aanhangers waarin paarden vervoerd worden. Een agent sommeert me met een vriendelijk, doch dwingend knikje, dat ik een andere plek moet zoeken. Omdat ik toch al een ommetje wil maken, besluit ik deze diender met rust te laten en een kilometertje verderop te parkeren.
Tunnelvisie
Het ging voor de wind. Letterlijk en figuurlijk. Heerlijk fietsen in Zeeland. Mooie natuur, prachtig weer … bijna te mooi om waar te zijn …
En dat was het dus ook. Want met bijna 70 kilometer op de teller, hield de wereld op. Althans voor fietsers. Ik had mijn route eerder deze week op mijn computer uitgezet en mijn GPS’je wilde me zonder pardon de Westerscheldetunnel insturen. Beteuterd stond ik bovenop een viaduct de N62 af te turen op zoek naar een fietspad. Niets dus!
Stug zwiegen
Wat hebben Annie M.G. Schmidt, ‘Bestevâer’ Michiel, oud premier Jan-Peter, Harmen Siezen, meneer Van Dale (de Dikke) en Danny Blind gemeen? Ze hebben allemaal hun roots liggen in een provincie waar Racoon zijn thuishaven vindt. Het stukje land waar veel bekende Nederlandse wielrenners zoals: Jan Raas, Cees Priem en Maarten Ducrot uit de klei getrokken zijn en waar een enkeling -Johnny ‘prikkeldraad’ Hoogerland’- zich heeft genesteld. Het land in zee prachtig verwoord en bezongen door hun eigen huisband Bløf.
Broertjes
kijk nou zelf
vrienden voor het leven
ik op weg naar elf
jij al bijna zeven
op dezelfde manier
uniek willen zijn
over ‘n jaartje of vier
dan heb jij mijn Lees verder
And the Oscar goes to …
Nou niet de Oscar, maar de Liebster Award. Ja het is echt waar, ik ben genomineerd voor een heuse Award. Sinds ik ben gaan bloggen, volg ik ook andere bloggers, gewoon omdat het leuk is en om geïnspireerd te raken door hun kijk op de wereld. Door één van hen ben ik genomineerd. Narda schrijft onder de naam Beaunino, wat een eerbetoon is aan haar vroegere huisdier, een magistraal grote Bordeauxdog. Op WordPress liep ik tegen haar blog aan. Narda schrijft gevarieerd en kan in weinig woorden iets wat heftig is, luchtig neerzetten. De variatie in blogs en plogs zorgen ervoor dat ik haar trouw ben gaan volgen.










