Zero, zero zero zero zero zero zero cinqo

Posted on by
5

De eerste dertien weken vol uitdagingen zitten er bijna op. Een snel rekensommetje leert me, dat ik met 13 op de 52 weken bijna een kwart jaar achter de rug heb. Dat zorgt meteen voor paniek in mijn hoofd, want 25% van 8000 kilometer fietsen is … precies 2000. Maar op dit moment prijken er achter uitdaging 29 slechts 941 kilometers; een schamele 11,8 procent van het totaal. Met andere woorden: vanaf nu moet ik elke week gemiddeld 181 kilometer fietsen om mijn challenge te halen!

De hoogste tijd om een beetje ‘vals te spelen’. En als je wilt leren vals spelen, dan moet je volgens mij bij Spanjaarden zijn. Nee, ik heb niets tegen Spanje en haar inwoners. Mooi land, leuke taal, maar ik vind wel dat ze het afgelopen decennium net iets te veel grote sporttoernooien hebben gewonnen. Ik tel in de gauwigheid twee keer Europees kampioen voetbal, een keer wereldkampioen, vier keer de Champions League, vijf keer de UEFA Cup, twee Wimbledon titels en vier keer de ronde van Frankrijk (met drie verschillende winnaars).  Lees verder →

True Colors

Posted on by
Beantwoorden

Vorige week maandag was het ‘blue monday’. Dat is voor veel mensen de meest deprimerende dag van het jaar. De redenen daarvoor zouden zijn, dat de feestdagen al lang achter ons liggen, de goede voornemens weer niet gehaald zijn, er flink wat rekeningen betaald moeten worden en het nog een eeuwigheid duurt voordat de volgende vakantie in zicht is. Ik had het vorige week veel te druk voor een ‘blue monday’. Ik sla echter niet graag iets over, dus had ik hem alsnog voor vandaag gepland.

blue-monday Lees verder →

Ik ben toch zeker Sinterklaas niet …

Posted on by
Beantwoorden

Ondanks dat het leven en mijn jaar al vol met uitdagingen zit, kwam er vorige week toch nog een verrassing om de hoek kijken, die ik niet aan mijn neus voorbij kon laten gaan. Want noem het toeval of niet, maar deze tekst werd me toegestuurd via Facebook:

PIF Lees verder →

Back on track

Posted on by
Beantwoorden

Met een VR-ketel die ondertussen officieel overleden is verklaard (zie: Payback time) en de kou die daardoor tot diep in mijn vezels trok, leek het me verstandig om vandaag te gaan sporten. Nou ja verstandig, verstandig … dat woord suggereert dat ik er goed over na heb gedacht en rationeel al voors en tegens heb afgewogen. Dat doe ik maar zelden, het ging meer als volgt: “Hmz, ik heb ’t koud … en ik stuiter weer eens van de energie. Lopen? … Oké!”

vriespunt Lees verder →

Payback time!

Posted on by
5

Vorige week viel er een belangrijke brief op de mat. Door het logo met de twee leeuwtjes op de envelop dacht ik eerst, dat ik per ongeluk toch een agent gemist had … Dat behoeft wat uitleg. Vooruit dan, op de doorgaande weg vlakbij ons huis wordt regelmatig op snelheid gecontroleerd. Dan zetten ze een iets te dikke agent in zo’n fraai nieuw zwart-geel uniform met een lasergun achter een lantaarnpaal. Ik vind dat altijd een geweldig gezicht. Na een bekeuring of drie weet ik namelijk wel waar ze staan en als je er op let, dan kun je niet anders dan heel hard lachen. Natuurlijk begrijp ik wel dat ze de lantaarnpaal als steun gebruiken, maar toch is net alsof ze zich erachter willen verstoppen. Tja en daar is de gemiddelde buik te omvangrijk en het uniform net iets te opvallend voor. Maar goed dit keer was het gelukkig geen brief van het Centraal Justitieel Incassobureau.

lasergun Lees verder →

Durven en doen!

Posted on by
Beantwoorden

“Kinderen hebben sinds 1989 het recht op spelen … dus spelen jullie!”, met die woorden joeg ik vanmorgen mijn jongens (ruim een half uur voor de zoemer ging) met een bal het schoolplein op. Ze vinden voetballen heerlijk en waren al lang blij, dat ik geen kus op het plein gaf waar al hun vrienden bij stonden! Dat is namelijk echt voor schut, als je 6 of 10 jaar bent. Dus was het geen enkel probleem dat ze wat eerder waren.
Ik had om negen uur een afspraak op het kantoor van Right To Play en voelde me enigszins opgejaagd. Maar gelukkig was het niet druk op de weg en met het zonnetje dat vrolijk doorbrak in de Hofstad en de opbeurende spandoeken, werd ik al snel rustig. Natuurlijk was ik ruim op tijd in Den Haag. Iets wat overigens niet iedereen kon zeggen, want het was nog behoorlijk donker in ’t Torentje. Maar Mark zal wel flexibele werktijden hebben, net als ik. Lees verder →

(N)iets van Plan

Posted on by
Beantwoorden

“Ik wilde alleen de Loesje agenda afgeven, niet meer dan dat!”

Toen ik binnenstapte in het hoofdkantoor van Plan aan de Stadhouderskade, vloekte mijn rood gele Right To Play jas zelfs bij al het roze. Ik was hier voor één van mijn challenges en het was niet eens die uitdaging om ook vijf andere goede doelen dan Right To Play te steunen. Ik kwam om iets weg te geven van de Wereldwinkel. Het rood geel van Right To Play, heeft ook wel iets van een bekende koeriersdienst, dus dat moest ik maar in gedachten houden … “Ik kom wat bezorgen en niets meenemen”. Lees verder →