Het is zeven uur in de ochtend, als ik me in mijn joggingbroek hijs. Dat is die broek waar ik buiten mijn ‘openbare leven’ om in woon. De broek die zelden gewassen wordt, slobberig groot is en een heel zacht binnenkantje heeft. Het is het ‘huispakje’ dat ik ’s avonds voorzichtig in de hoek zet, zodat ik er de volgende dag direct in kan stappen. In die broek en met de slaap nog in mijn ogen start mijn ochtendritueel.

Dat begint met het wakker kietelen van Sibe. Ik ga op zijn bedje zitten en kriebel met mijn baard over zijn rug en in zijn nek. Ondertussen fluister ik in zijn oor welke dag het is en welke juffrouw hij vandaag heeft. ‘Sibe wakker worden, het is vrijdag en vandaag heb je juffrouw …. Erwtensoep … oh nee, juffrouw Prikkeldraad, oh nee … juffrouw Neusfluit.’ Hij heeft juf Wendela en juf Annemarijn heel hoog staan en grapjes maken over hen, mag ik eigenlijk helemaal niet. Maar zo ’s morgens vroeg, als niemand anders ’t hoort, helpt t wel een beetje om vrolijk wakker te worden.  Lees verder →