Vorige week maandag was het ‘blue monday’. Dat is voor veel mensen de meest deprimerende dag van het jaar. De redenen daarvoor zouden zijn, dat de feestdagen al lang achter ons liggen, de goede voornemens weer niet gehaald zijn, er flink wat rekeningen betaald moeten worden en het nog een eeuwigheid duurt voordat de volgende vakantie in zicht is. Ik had het vorige week veel te druk voor een ‘blue monday’. Ik sla echter niet graag iets over, dus had ik hem alsnog voor vandaag gepland.
Categorie archief: Verhalen
Back on track
Met een VR-ketel die ondertussen officieel overleden is verklaard (zie: Payback time) en de kou die daardoor tot diep in mijn vezels trok, leek het me verstandig om vandaag te gaan sporten. Nou ja verstandig, verstandig … dat woord suggereert dat ik er goed over na heb gedacht en rationeel al voors en tegens heb afgewogen. Dat doe ik maar zelden, het ging meer als volgt: “Hmz, ik heb ’t koud … en ik stuiter weer eens van de energie. Lopen? … Oké!”
Payback time!
Vorige week viel er een belangrijke brief op de mat. Door het logo met de twee leeuwtjes op de envelop dacht ik eerst, dat ik per ongeluk toch een agent gemist had … Dat behoeft wat uitleg. Vooruit dan, op de doorgaande weg vlakbij ons huis wordt regelmatig op snelheid gecontroleerd. Dan zetten ze een iets te dikke agent in zo’n fraai nieuw zwart-geel uniform met een lasergun achter een lantaarnpaal. Ik vind dat altijd een geweldig gezicht. Na een bekeuring of drie weet ik namelijk wel waar ze staan en als je er op let, dan kun je niet anders dan heel hard lachen. Natuurlijk begrijp ik wel dat ze de lantaarnpaal als steun gebruiken, maar toch is net alsof ze zich erachter willen verstoppen. Tja en daar is de gemiddelde buik te omvangrijk en het uniform net iets te opvallend voor. Maar goed dit keer was het gelukkig geen brief van het Centraal Justitieel Incassobureau.
Right To Play; what we do, why we do it and how we do it
Ik wil me via mijn 52 Charity Challenges inzetten voor een wereld waarin ieder kind zich op een veilige en gezonde manier kan ontwikkelen. Right To Play gebruikt de kracht van sport en spel als middel om kinderen hun potentieel te laten herkennen en hun dromen te realiseren. De programma’s hebben een grote impact op de drie meest essentiële gebieden van de ontwikkeling van het kind: de kwaliteit van het onderwijs, het vermogen om gezond te blijven en hun potentieel om aan vreedzame gemeenschappen te kunnen bouwen. Lees verder
Door spel iets teruggeven
Het derde verhaal in de reeks ‘Waarom Right To Play?’
Than Lo is een van de Right To Play coaches in het Mae La vluchtelingenkamp, het grootste kamp in Thailand bij de grens met Birma. Er leven meer dan 40.000 (!) vluchtelingen. Lees verder
Daphine, toekomstig President van Uganda
In de reeks verhalen, waarom ik voor Right To Play kies als goed doel, is hier het verhaal van Daphine.
Waarom Right To Play?
Ik heb in het begin wel uitgelegd waarom ik mijn actie koppel aan Right To Play, maar ik ben nog niet echt dieper ingegaan op de impact, die Right To Play heeft met hun werk. De krachtigste manier om dat te doen, is de verhalen te gebruiken van de betrokkenen zelf. De komende dagen zal ik een aantal van die verhalen publiceren op deze site. Vandaag het verhaal over Jazmín Gonzalez. Lees verder




